X
تبلیغات
رایتل
ماهنامه‌ی سینمایی "2 به بهانه‌ی اکران "فروشنده" اصغر فرهادی، امتیازات  تعدادی از منتقدان را به فیلم‌های کارنامه‌ی فرهادی منتشر کرده است. امتیازات مسعود فراستی را در زیر می‌خوانید. البته این توضیح نیز لازم است که ما در اینجا بر خلاف مجله 24، بین امتیاز "صفر" و "بی‌ارزش" (ماقبل صفر) تفاوت قائل شده‌ایم. به علاوه، در آن مجله بین امتیازات 0.5 و 0 امتیازی وجود ندارد، ولی در اینجا به فرمایش جناب فراستی، امتیاز 0.25 نیز- که امتیاز اصلی ایشان درباره‌ی فیلم مورد نظر می‌باشد- درج شده است.

رقص در غبار: 0

شهر زیبا:
0

چهارشنبه سوری:
0.25

درباره‌ی الی:
0.5

جدایی نادر از سیمین:
0

گذشته:
بی‌ارزش

فروشنده:
بی‌ارزش



تاریخ : دوشنبه 5 مهر 1395 | 13:41 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (6)

امتیازات مسعود فراستی

به فیلم‌های ایرانی و خارجی

(منتشر شده توسط مجله 24، فروردین 95)

 

اشاره:

1- مجله 24 بین امتیاز "صفر" و "بی‌ارزش" تفاوت قائل نیست، اما از نظر جناب فراستی فیلمی که امتیاز "صفر" می‌گیرد، قابل نقد است و پس از نقد مشخص می‌شود که فیلم بسیار بدی است و لذا امتیاز "صفر" دریافت می‌کند. این در حالی است که از نظر ایشان، فیلم "بی‌ارزش" اساساً قابل نقد نیست و "ماقبل بد" است. با این توضیح، روشن است که تمامی "بی‌ارزش" های لیست زیر به واقع از نظر جناب فراستی "بی‌ارزش" نیستند و تعدادی از آنها "صفر" هستند.

2- امتیازات تعدادی از فیلم‌های ایرانی زیر با امتیازی که جناب فراستی پیش از این، در زمان جشنواره، طی مصاحبه با کاربران وبلاگ اعلام کرده بودند متفاوت است. علت این تفاوت آن است که امتیاز پیشین ایشان به این فیلم‌ها در مقایسه با فیلم‌های آن دوره از جشنواره اعلام شده بودند اما امتیازات کنونی این شرایط را ندارند و در قیاس با سینمای کنونی ایران، به طور کلی، ارائه شده‌اند.

3- لیست زیر نسبت به لیست منتشر شده در مجله‌ی 24 چند فیلم کمتر دارد. این فیلم‌ها مواردی هستند که جناب فراستی آنها را ندیده‌اند.

4- لیست زیر بر اساس حروف الفبا منظم شده است، لذا ترتیب فیلم‌ها در لیست حاضر با لیست منتشر شده توسط مجله‌ی 24 متفاوت است.

5- سقف امتیازها عدد 5 می‌باشد.

6- در دیدگاه جناب فراستی غالباً امتیاز فیلم‌های ایرانی با کسر 2 امتیاز، با تسامح، قابل مقایسه با فیلم‌های خارجی خواهند بود.

 

فیلم‌های ایرانی

316                                                    بی‌ارزش

احتمال باران اسیدی                               بی‌ارزش

ارغوان                                                 0/5

استراحت مطلق                                    بی‌ارزش

اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر  بی‌ارزش

اشیا از آنچه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند      بی‌ارزش

اعترافات ذهن خطرناک من                       بی‌ارزش

باز هم سیب داری؟                                بی‌ارزش

بوفالو                                                   بی‌ارزش

بهمن                                                   بی‌ارزش

تاج محل                                               بی‌ارزش

جامه‌دران                                             بی‌ارزش

چهارشنبه 19 اردیبهشت                         0/5

خداحافظی طولانی                                بی‌ارزش

در دنیای تو ساعت چند است؟                  1

دوران عاشقی                                       بی‌ارزش

رخ دیوانه                                              بی‌ارزش

رستاخیز                                              0/5

روباه                                                    بی‌ارزش

روغن مار                                              بی‌ارزش

سایه روشن                                          بی‌ارزش

شیفت شب                                         بی‌ارزش

عصر یخبندان                                         بی‌ارزش

فردا                                                     بی‌ارزش

قصه‌ها                                                 بی‌ارزش

قندون جهیزیه                                       بی‌ارزش

کوچه‌ی بی‌نام                                       0/5

گس                                                    بی‌ارزش

محمّد رسول الله                                    بی‌ارزش

من دیه‌گو مارادونا هستم                         0/5

ناهید                                                   0/5

یحیی سکوت نکرد                                  بی‌ارزش

 

 

فیلم‌های خارجی

45 سال                                               0/5

Ex Machina                                          بی‌ارزش

                      1/5                                           Inside Out

Spotlight                                             بی‌ارزش

از گور برخاسته                                      بی‌ارزش

اسپکتر                                                بی‌ارزش

استیو جابز                                           بی‌ارزش

انتقام‌جویان: دوران اولتران                        بی‌ارزش

آدم‌کش                                                0/5

پل جاسوس‌ها                                       بی‌ارزش

ترومبو                                                  بی‌ارزش

جوانی                                                 بی‌ارزش

دنیای ژوراسیک                                     بی‌ارزش

سیکاریو                                               0/5

گام زدن                                               0/5

مادرم                                                   1

مأموریت غیرممکن: گروه نافرمان               0/5

مد مکس: جاده‌ی خشم                          بی‌ارزش

مرد غیر منطقی                                     بی‌ارزش

مریخی                                                 1

ویکتوریا                                                0/5

هشت نفرت‌انگیز                                    بی‌ارزش



تاریخ : سه‌شنبه 24 فروردین 1395 | 09:19 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (9)

اشاره: جدول زیر در شماره مرداد ماه مجله 24 منتشر شده بود که بنده متأسفانه فراموش کردم آن را در اینجا قرار دهم و با یادآوری های چند باره دوست خوبمان، علیرضا درویش، اکنون با تأخیر آن را منتشر می کنم. امیدوارم دوستان عزیز، عذرخواهی بنده را به خاطر این قصور پذیرا باشند.

لازم به ذکر است که این مجله بین امتیاز "صفر" و "بی ارزش" تفاوتی قائل نیست.


در دنیای تو ساعت چند است1                                :

اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر:               بی ارزش

من دیه گو مارادونا هستم:                                     0/5

قصه ها:                                                             بی ارزش

رخ دیوانه:                                                           بی ارزش

اعترافات ذهن خطرناک من:                                    بی ارزش

استراحت مطلق:                                                 بی ارزش

روز مبادا:                                                            دیده نشده

روباه:                                                                 بی ارزش

خداحافظی طولانی:                                             بی ارزش

پریدن از ارتفاع کم:                                               دیده نشده

عصر یخبندان:                                                      بی ارزش

دوران عاشقی:                                                    بی ارزش

رستاخیز:                                                           0/5

فردا:                                                                  بی ارزش

مردی که اسب شد:                                             بی ارزش

ایران برگز:                                                           بی ارزش

گس:                                                                 دیده نشده

316:                                                                  دیده نشده

طعم شیرین خیال:                                               بی ارزش

نهنگ عنبر:                                                         دیده نشده

از رئیس‌جمهور پاداش نگیرید:                                 بی ارزش

گینس:                                                               بی ارزش

آتش بازی:                                                          بی ارزش

اسب سفید پادشاه:                                             بی ارزش



تاریخ : دوشنبه 4 آبان 1394 | 07:10 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (15)

اشاره:

۱. مسعود فراستی با این رویکرد که برخی فیلمها ارزش نمره دهی ندارند و برخی دیگر با آنکه فیلمهای بدی هستند، می توان این اعتنا را به آنها داشت که وارد رِنج نمره دهی شوند - و البته نمره ی صفر بگیرند - اقدام به ستاره گذاری و نمره دهی به فیلم ها می کنند.

بنابراین، به عقیده ی ایشان، باید بین فیلمهای بی ارزش و فیلمهای با نمره ی صفر تفاوت گذاشت چراکه نمره ی صفر، خود، ارزش وجودی دارد و نشان دهنده ی این است که یک فیلم "بد" اما قابل اعتنا (و نقد) است. با این تعریف، فیلم بی ارزش یعنی یک فیلم "ماقبلِ بد" و فاقد هرگونه ارزش جهت اعتنا کردن به آن.

۲. جداول زیر اختصاصاً توسط این وبلاگ تهیه، تنظیم، و منتشر گردیده است. لذا هرگونه استفاده از آن با ذکر نام این وبلاگ (استاد مسعود فراستی) به عنوان منبع بلامانع است.

۳. ترتیب فیلم های جداول زیر بر اساس حروف الفبا (ی انگلیسی) است.

۴. بازه ی نمره دهی، طبق استاندارد جهانی منتقدین، از صفر (۰) تا چهار (۴) می باشد.

۵. امتیازات فیلم های ایرانی، از نظر مسعود فراستی، با امتیازات فیلم های خارجی قابل مقایسه نیستند، اما اگر کسی اصرار بر مقایسه دارد، پیشنهاد ایشان این است که ۲ امتیاز از فیلم های ایرانی کم کند تا مقداری با فیلم های خارجی قابل مقایسه شود. 

6. مستقیماً از قول جناب فراستی:

فیلم ها (در امتیاز دهی) اول با خودشان مقایسه می شوند. یعنی اینکه اگر فیلمی دارد حرف کوچکی می زند و چیز کوچکی می گوید و درآمده است، نمره می گیرد، اما یک فیلمی که ادعای خیلی بزرگی دارد و در نیامده است، نمره ی کمتری نسبت به فیلم اول می گیرد. به همین دلیل مثلاً شما می بینید که به "راشامون" صفر می دهم با اینکه معلوم است که فیلم صفر نیست به معنی متداول، اما وقتی کاری را که می خواهد بکند نمی تواند انجام دهد، صفر است. یعنی نسبت به مجموعه ی سینما صفر نیست و ممکن است از خیلی فیلم های صفرِ دیگر خیلی بالاتر باشد، اما دارد یک حرف بزرگ می زند، یک کار فرمی بزرگ می کند، و به شدت در این کار ناتوان است. این، متر ستاره دهی هاست که برخی دوستان از آنها تعجب می کنند. "همشهری کین" صفر می گیرد. "راشمون" صفر می گیرد. چون دارند حرف بزرگی می زنند و ادعای فرمی بزرگی می کنند و در هر دو زمینه ناموفق اند و به همین دلیل است که صفر می گیرند. اما یک فیلم کوچک تر که ادعای خیلی کمتری دارد و کار فرمی کوچک تری هم انجام می دهد، نیم ستاره، یک ستاره می گیرد. این یعنی چنین فیلمی از آن فیلم های به اصطلاح بزرگ هم بالاتر است؟ به این معنی که گفتم، بله.

7. تعدادی از فیلم های درخواستی دوستان در لیست زیر موجود نیست که علت آن یکی از موارد زیر است:

الف) بیش از یک فیلم با نامی که دوست وبلاگی مان درخواست کرده، موجود است و ایشان مشخص نکرده اند که کدام یک از آنها منظور نظرشان است.

ب) فیلم درخواستی، قبلاً امتیاز دهی شده است و تا کنون نظر استاد نسبت به آن فیلم تغییر نکرده است. اسامی این فیلم ها در درخواست های اخیر به شرح زیر است:

ج) نام فیلم به فارسی ذکر شده است.

برای برطرف شدن مشکلات فوق، از تمامی عزیزان خواهشمندم که جهت درخواست فیلم به نکات زیر توجه فرمایند:

آ) ابتدا امتیاز های قبلی استاد را به فیلم ها مطالعه کنند. برای این کار می توانند از گزینه "جدول ارزش گذاری/ ستاره دهی" در منوی "موضوعات وب" که در سمت راست وبلاگ قرار دارد، استفاده کنند.

بـ) در صورت موجود نبودن فیلم در لیست های قبلی، نام آن را به انگلیسی ارسال فرمایند و حتی الامکان نام فیلمساز یا سال تولید آن را نیز ذکر بفرمایند تا احیاناً مشکل "الف" بروز نکند.

8. فیلم های خارجی سال 2014 که در جدول مربوطه موجود نیستند را استاد هنوز ندیده اند.

 

جهت دانلود فایل جدول ارزش گذاری، "اینجا" را کلیک کنید.



تاریخ : شنبه 16 اسفند 1393 | 10:32 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره: ضمن تشکر از صبوری تمامی شما دوستان فهیم وبلاگی و با سپاس از اینکه شرایط جناب فراستی و مشغله ی بنده ی حقیر را- خصوصاً در این بحبوحه ی انتهای سال- درک کردید و با شکیبایی خود، بنده را بیش از پیش شرمنده نمودید، پاسخ سؤال هایتان از سوی مسعود فراستی را تقدیم حضور می کنم.

 


دوست وبلاگی: شما در گذشته اعلام کرده بودید که مخالف سینمای جشنواره ای (جشنواره فجر) هستید. می توانید بیشتر توضیح دهید؟

مسعود فراستی: مخالف سینمای جشنواره ای هستم، یعنی مخالف جشنواره فرنگی هستم. یعنی من با فیلم هایی که برای جشنواره فرنگی ساخته می شود، مخالف بودم، هستم، و خواهم بود. اما اگر فیلمی برای مخاطب اینجا ساخته شود و سربلند باشد، نه سرافکنده و بعد برود و آنجا هم جایزه بگیرد، مشکلی ندارم.

دوست وبلاگی: اصولا اهمیت جشنواره ها و فستیوالها تا کجاست؟

مسعود فراستی: من فکر می کنم مهمترین اش معرفی کردن یک فیلم در سطح جهان است. جشنواره های اروپا و آمریکا اساساً از این نظر مهم است وگرنه جایزه هایشان به نظر من ارزشی ندارد. به این دلیل ارزشی ندارد که بسیاری از فیلم های خوب جایزه نمی گیرند و بسیاری از فیلم های بد جایزه می گیرند. این جایزه ها را پنج، شش داور آن زمان و همچنین مجموع اوضاع سیاسی- اجتماعی آن مملکت تعیین می کنند. مثلاً فرض کنید که "مهاجرت" مسأله ی روز است. بنابراین فیلم هایی که موضوع مهاجرت را مطرح می کنند، خود به خود امتیاز بالایی می گیرند. این، اساساً سیاسی است و ارزش هنری اش خیلی پایین است.

دوست وبلاگی: جشنواره فجر رو چقدر سیاسی میدونید؟

مسعود فراستی: جشنواره فجر هم سیاسی است، اما به نظرم سیاسی از سوی نظام نیست؛ سیاسی بودنش وِل است. سینمای ما استراتژیک نیست، علی رغم اینکه ظاهراً دولی است و هست. اما اینکه می گویم ظاهراً به این دلیل است که دولت در سیاست گذاری برای سینما غایب است که ای کاش نبود و من می دانستم که با چه کسی طرف هستم و آن وقت می گفتم که این دیوانه خانه ای که امسال راه انداخته اید، محصول شماست. از این نظر سیاسی است و همچنین از این نظر که هیئت داوران را ظاهراً با محاسبه ای بیش و کم جدی می چینند، که این محاسبه نیز معنی اش خنثی کردن است و ترس از نظر جدی داشتن و شنیدن. از این جنبه ها سیاسی است، اما حاصل اش چیست؟ هیچی.

سید جواد: منظورتان این است که سیاسی است، اما سیاسیِ جدی ای هم نیست.

مسعود فراستی: مرسی. سیاسی جدی ای هم نیست. اگر بود، بهتر بود. چون تکلیف ما روشن بود. هر چیزی که تکلیفش روشن باشد خوب است، حتی اگر اشکال داشته باشد. اما اگر تکلیف چیزی روشن نباشد، حتی اگر اتفاقی هم خوب درآمده باشد، بد است.

دوست وبلاگی: آیا با اینکه جشنواره بعد از نمایش فیلم ها در پایان هر سال برگزار شود یا اصلا برگزار نشود، موافقید؟

مسعود فراستی: واقعیت این است که من خیلی مسأله ی این جشنواره فجر را ندارم، چون اصلاً آن را چیزی جدی نمی دانم. یک جشن است دیگر. جشنی می گیرند و جایزه ای می دهند و اثری هم ندارد. نه در فروش اثری دارد و نه در جای دیگر. فقط یک تست می کنند که ببینند فیلم های مورد تأیید از نظر "آقایون" کدام هاست. این جشنواره واقعاً کارکرد یک جشنواره را مبنی بر اینکه تعیین کننده باشد، خط مشی بگذارد و فروش تعیین کند و . . . هیچ کدام را ندارد.

دوست وبلاگی: به نظر شما فیلمهای جشنواره امسال بهتر بود یا جشنواره سال گذشته؟

مسعود فراستی: امسال جزء بد ترین های ده سال اخیر بود.

دوست وبلاگی: بهترین جشنواره در بین سال های اخیر (از نظر بیشتر بودن فیلم خوب و کیفیت بهتر فیلمها) جشنواره ی کدوم ساله؟

مسعود فراستی: یادم نمی آید.

دوست وبلاگی: آیا با سیاستی که باعث شد جشنواره امسال در شهرستانها نباشد موافقید؟ تاثیر مثبت دارد یا منفی؟

مسعود فراستی: من قطعاً با هر چیزی که برای تهران باشد و برای شهرستان نباشد مخالفم، چون فکر می کنم شهرستان ها بیشتر حق دارند تا تهران.

دوست وبلاگی: شما قبول دارید سینمای ما از سینمای حرفه ای دنیا فقط ادا و اطوار مصاحبه مطبوعاتی با ژستهای عجیب غریب و ... را یاد گرفته وگرنه هیچ پیشرفتی نداشته و اگر گاهی هم خواسته به سمت سینمای دنیا گام بردارد فقط از در تقلید وارد شده و انجام جشنواره امری بیهوده و از سر رفع تکلیف است؟

مسعود فراستی: صد در صد.

دوست وبلاگی: به نظر شما جشنواره امسال یا پارسال و ... فجر، چقدر بوی بهمن 57 را میدهد؟

مسعود فراستی: هیچی.

دوست وبلاگی: جمله ی تعیین کننده ی مرحوم امام -ما با سینما مخالف نیستیم، با فحشا مخالفیم- ، کجای سیاستگذاری ها و پرورش فیلمسازها بوده؟ ....

مسعود فراستی: تقریباً هیچ جا.

دوست وبلاگی: چه چیز های امیدوار کننده ای توی جشنواره امسال بود؟

مسعود فراستی: هیچ چیز امیدوار کننده ای نبود، جز یک فیلم خیلی کوچک و قابل تحمل به اسم "در دنیای تو ساعت چنده؟"

دوست وبلاگی: جشنواره امسال پدیده ای داشت؟

مسعود فراستی: آره. خُل بازی و دیوانه بازی.

دوست وبلاگی: نگران کننده ترین مسئله توی جشنواره امسال چی بود؟

 

مسعود فراستی: مجموعه ی فیلم ها جامعه ی مضمحلی را نشان می دهد که این، جامعه ی ایران نیست؛ جامعه ی دور و بَر آقایون فیلمساز است.

دوست وبلاگی: آیا پیشنهادی برای بهتر برگزار شدن جشنواره دارید؟

مسعود فراستی: نه. درش را ببندیم. داروخانه به جایش بزنیم بهتر است. در ضمن من فکر می کنم برای یک سال هم که شده آقایون لطف کنند، شرّشان را کم کنند و پول ندهند. بگذارند این پدیده زندگی طبیعی اش را بکند، ببینیم چه می شود. ممیزی هم سر جایش است و دو بند بیشتر نیست: "دفاع از منافع ملی"، "دفاع از آرمان های انقلاب". مورد سوم هم ندارد.

دوست وبلاگی: اجرای مهران مدیری چطور بود؟

مسعود فراستی: شل و ول. از بالا، توهین آمیز.

سید جواد: از بالا یعنی چه؟

مسعود فراستی: یک موضع پترنالیستی که یعنی "این، منم که دارم اجرا می کنم."

دوست وبلاگی: انتقادی به افتتاحیه و اختتامیه ندارید؟

مسعود فراستی: اصلاً ندیده ام و حوصله اش را هم ندارم.

دوست وبلاگی: اگه قرار باشه تو یه جمله یا حالا اگه امکانش هست تو یه کلمه جشنواره امسال رو توصیف کنید چی میگید؟ (آیا همون عبارت "آخر خط" برازندشه؟)

مسعود فراستی: یک کلمه: "دارالمجانین".

دوست وبلاگی: آیا تمام فیلم های جشنواره را تا آخر تماشا کردید یا فیلمی هم بود که به دلیل بی ارزش بودن نتوانید تا انتها تحمل کنید؟

مسعود فراستی: خیلی از فیلم ها غیر قابل تحمل بودند. چُرت های مبسوطی سر خیلی از فیلم ها زدم و هر وقت بیدار می شدم، می دیدم که همان دری وری ها ادامه دارد.

دوست وبلاگی: آیا تم مشترکی در بین فیلم ها مشاهده کردید؟

مسعود فراستی: دیگر این جشنواره را ولش کن. بس است.

دوست وبلاگی: مشکل اغلب فیلم ها در چیست؟

مسعود فراستی: آشفتگی، آشفتگی، آشفتگی. پسرفت، پسرفت، پسرفت. بی ارتباطی با مسائل مخاطب.

دوست وبلاگی: اندکی درباره سندروم پایان باز در فیلم های ایران ( بخصوص فیلم های جشنواره فجر امسال) توضیح دهید. آیا پایان باز نشانگر ترسو بودن یا بی نظر بودن فیلمساز است؟

مسعود فراستی: حتماً.

دوست وبلاگی: باتوجه به زیاد شدن فیلم هایی مثل ماهی و گربه و ممنتو و عصر یخبندان که غیر خطی داستان را تعریف می کنند، از شما می پرسم اصولا چه فلسفه ای پشت این حرکت است ؟ چه موقع بهتر است یک فیلم غیر خطی باشد ؟ آیا این تکنیک صرفا یک حرکت show off نیست ؟

مسعود فراستی: اغلب، چرا. ولی گاهی اوقات است که یک قصه در مغز صاحبش به صورت غیر خطی می آید و غیر خطی و موازی رشد می کند. قصه های موازی کوچکی که حالا یک مجموعه را می سازند. اگر بلد باشیم این طوری قصه بگوییم (مثلاً مثل Crash) خیلی هم خوب است. البته من سینمای کلاسیک را ترجیح می دهم.

دوست وبلاگی: استاد میشه بگید چرا توی سینمای ایران اقتباس وجود نداره؟توی این جشنواره آیا کاره اقتباسی داشتیم ؟چرا همه تبه مولف بودن رو دارن؟اکثر کارای فرنگی امسال اقتباس بوده.نویسنده ها اجازه نمیدن؟اصلا ما نویسنده درست حسابی الان داریم؟

مسعود فراستی: از آخر بگویم: نداریم. خُب، با همین "نداریم" همه چیز را توضیح دادم دیگر.

دوست وبلاگی: بهترین فیلم در بخش هنر و تجربه، نگاه نو، سینما حقیقت، سودای سیمرغ و در کل چیست؟

مسعود فراستی: در کل این جشنواره ما یک فیلم دیدیم که به درد بخور بود.

دوست وبلاگی: فیلم هایی که ارزش دیدن دارند.

مسعود فراستی: "در دنیای تو ساعت چنده؟" "ارغوان" "من دیه گو مارادونا هستم" "رخ دیوانه"

دوست وبلاگی: دلتون به حال کدوم فیلم سوخت؟ یا بهتر بگم فیلمی که حسرتشو خوردین که فیلم خوبی میشد ولی حیف و میل شده و در نیومده؟

مسعود فراستی: دلم به حال خودم سوخت که وقت عزیزم را گذاشتم و این همه اراجیف دیدم.

دوست وبلاگی: بهترین فیلمنامه.

مسعود فراستی: نداشتیم.

دوست وبلاگی: بهترین و بدترین بازیگر مرد و زن جشنواره.

مسعود فراستی: ولم کن.

دوست وبلاگی: نظر تان در مورد فیلمهای نگاه نو؟

مسعود فراستی: هیچی. ولش کن.

دوست وبلاگی: نظر تان در مورد فیلمهای هنر و تجربه و اینکه آیا فعالیت های گروه هنر و تجربه نتیجه ای خواهد داد؟ به طور کلی طرح جایزه ی هنر و تجربه رو چگونه ارزیابی میکنند؟

مسعود فراستی: متأسفانه معنای واقعی و کنونی هنر و تجربه این است که فیلم هایی که مخاطب ندارند و هیچ کس آنها را نمی بیند، می ریزیم توی آن. "می ریزیم" توی آن. در صورتی که هنر و تجربه اساساً یعنی تجربه. یک تجربه تکنیکال و یک تجربه فرمی که تا الان فقط یک ماهی و گربه را داشته ایم که یک تجربه بد فرمی- تکنیکی بود.

دوست وبلاگی: جوایز به حق بودند؟ حق کدام فیلم ها خورده شد؟

مسعود فراستی: حق مردم خورده شد.

دوست وبلاگی: اگر شما جوایز رو میدادین به چه صورت انتخاب میکردین؟ ( در هر زمینه چه افرادی رو انتخاب میکردین ؟‌)

مسعود فراستی: (می خندد). من همان یک فیلم را دارم و آن یکی دو فیلم نصفه، نیمه.

دوست وبلاگی: چرا بانوان سینمای ایران همیشه طلبکارند (البته شاید چون سیمرغ هاشون مثل بقیه هست و تفاوت نداره شاکی هستند) و همیشه مدعی هستند که حقشون رو ضایع کردند . . .

مسعود فراستی: تا همین جا بگذار یک شوخی بکنیم: خانم ها اصولاً همیشه طلب کارند.

دوست وبلاگی: مثلا نیکی کریمی و غیره آیا واقعا کارگردانها و بازیگرای زن ایرانی بخصوص تو همین جشنواره اصلا در حد تشویق بودند؟

مسعود فراستی: این حرف ها اصلاً شوخی است. بگذریم.

دوست وبلاگی: بازی حامد بهداد در کل و در این جشنواره از نظر شما چگونه است؟

مسعود فراستی: بازی اش در کل که پرت است، اما در این جشنواره کمی کنترل شده بود.

دوست وبلاگی: آیا به نظر شما مهتاب کرامتی در بازیگری رشدی پیدا نموده است؟

مسعود فراستی: تو رو خدا ولم کن. بگذار از این سؤالات لوس رد بشویم.

دوست وبلاگی: استاد نظر شما در مورد بازی پرویز پرستویی (بازیگر محبوبم) در این جشنواره چیست؟ اگر میگویید ضعیف و بسیار بد چرا؟ به نظرتان چه شرایطی می تواند بازیگر به این بزرگی را اینقدر کوتوله و کوتاه کند؟ به نظر شما اگر پرویز پرستویی در هالیوود بود باز هم به چنین شرایطی دچار میشد؟

مسعود فراستی: نه. در هالیوود بد تر می شد. چون آنجا جای شوخی نیست.

سید جواد: چه شرایطی می تواند بازیگر به این بزرگی را اینقدر کوتوله و کوتاه کند؟

مسعود فراستی: "به این بزرگی"! راستش من اندازه نزده ام، این دوست مان بهتر می داند. اما اینکه "چه شرایطی؟": خودش و اوضاع. اوضاع سینما.

دوست وبلاگی: نظر شما در مورد فیلم سازان جوان و فیلم هایشان در جشنواره چیست؟ بهترین شان کدام اند؟

مسعود فراستی: من هیچ چیز به درد بخوری ندیدم. تنها فیلم قابل توجه مال صفی یزدانیان بود که او هم جوان نیست.

دوست وبلاگی: آیا پیشنهادی به فیلم سازان جوان حاضر در جشنواره که الگوی سینمای اروپا و یا به طور کلی الگوی روایت مدرن را به عنوان سبک فیلم سازی خود انتخاب کرده اند دارید؟

مسعود فراستی: پیشنهادم این است که کلاسیک ببینند و اینقدر مدرن زده ی آشفته ی پر مدعا نباشند. این را در نقد های امسال هم، به خصوص درباره فیلم بوفالو، نوشتم.

دوست وبلاگی: به نظرتون دلیل افت کارگردان هایی مثل حجازی چی می تونه باشه؟ پول مفت؟

مسعود فراستی: پول مفت که دلیل افت همه است. به اضافه ی اینکه امر برش مشتبه شده که دو فیلم قبلی را خودش ساخته است.

دوست وبلاگی:

با سلام و خسته نباشید.

اخطار: به جملاتم از بعد تئوری مولف نگاه نکنید(چون نع من سواد درک آن تئوری را دارم و نع در ایران جواب میدهد،هر چند که به قول حسن حسینی آن تئوری هم مالی نیست)

فیلمسازی واضح اعلان میکند من روشنفکرام (روشنفکر نما) پس جدا از مردم پیرامون خود زندگی میکنم پس "پری" و "هامون" و "اشباح" میسازم. تکلیف این فیلم ساز مشخص است او سینما نمیفهمد،رییس دخلش را می آورد.

فیلمسازی از ادبیات وارد سینما میشود ،شیار میسازد جایزه میگیرد کله پا هم شده است . تکلیف این فیلم ساز هم مشخص است او هم سینما نمیفهمد،رییس دخلش را می آورد.

فیلمسازی بلوکه شده و ادای گذشته در می آورد،دیگری در نهایت کارمند ارشاد است به اشتباه وارد سینما شده،دیگری ...

در کل رییس دخل این فیلمسازان را می آورد و به جوانان سرزمین خود دانش سینما می آموزد،پس به این رییس باید گفت :خیلی مخلصیم .(مرتضی آوینی هم دمش گرم که در آن اخرین رفتنش رییس را نبرد والا ما هم تا الان روشنفکرنما شده بودیم)

مسئله اصلی من این است که گیج شده ام:

موتمن باسواد است ،روشنفکرنما هم نیست،سینما را میفهمد ،کار بلد است ،ادا هم نمی آید  ولی چه بلایی سرش آمده که فیلمی میسازد بی در و پیکر. مگر سینما بلد نیست ،مگر نمیداند مشکل اصلی سینمای ایران فیلمنامه است ،مگر نمیداند باید قصه ی مردم را بگوید؟ مطمئنم که میداند ولی چرا نمیشود، نمیدانم. او در درسهای از سینما در شبکه 4 در برنامه خود رییس میگوید "قصه ی باور پذیر" ولی خود!.

شاید بگویید خب برو از خودش بپرس. ولی من فکر میکنم کاری در جای دیگری می لنگد ؟ کجا؟ نمیدانم.

سوالم مهم است باور کنید ،""چه کنیم ما هم مثله موتمن نشویم"" .

من مطمئنم موتمن و فیلمنامه نویسش میدانند و خوانده اند که رنوار می گوید: اگر فنجانی در بک گراند فیلمم باشد حتما در آن قبلا قهوه ای نوشیده ام. ولی نمیدانم چرا نمیشود،استعداد هم دارد که شبهای روشن میسازد. ولی چه میشود که به خداحافظ طولانی میرسد؟

میدانیم هر فیلمسازی کارنامه اش پستی و بلندی دارد.ولی اینقدر نع. چه کنیم ما هم به دامی که موتمن افتاده نیفتیم؟؟
نسازیم؟!

مسعود فراستی:

1- اخطار: حرف حسن را مبنی بر اینکه "تئوری مؤلف مالی نیست" خیلی جدی نگیرید. تنها تئوری مال همان تئوری مؤلف است. اما با تفسیر من که قبلاً گفته ام.

2- مؤتمن جزء معدود فیلمسازانی است که خوب فیلم دیده است و در فیلم دیدن صاحب سلیقه است. دانش هم دارد. ولی اینها هیچ کدام نمی دهد یک فیلمساز خوب. اما مشکلی تو دنبالش می گردی کجاست؟

اولا: مؤتمن با اینکه مرفّه بی درد هم نیست، اما با مردم ارتباط ندارد.

دوما: به نظرم می رسد یک جوری، ناخواسته، خودش را از چرخه ی اثر گذاری سینما خارج کرده است. بخشی از آن شاید شخصیتی باشد و بخش های دیگری هم دارد که من نمی دانم. اما مجموعاً متأسفانه آدم تأثیر گذار این سینما نیست و نمی تواند سلیقه اش را با جامعه اش هماهنگ کند. طرفدار گدار است. یک فیلمی که قصه ی خوبی دارد، مثل "جعبه ی موسیقی"، را به جای آنکه کاپرایی بسازد، برسون ای می سازد. این قاطی بودن مال بی سوادی نیست؛ مال سواد نا هماهنگ با جامعه است. بسیار هم آدم قابل احترامی است. فیلم آخرش هم بسیار بد است. فکر کنم یک چیز هایی گفتم. بس است.

دوست وبلاگی: آینده در این شرایط چگونه به نظر می رسد؟ با این وضعیت که هر سال فیلمسازها (حتی فیلمساز های نسبتا با تجربه) به ضد و یا علیه خودشان تبدیل می شوند چه سینمایی رو میشه تصور کرد؟ مجید مجیدی "بچه های آسمان"می شود "محمد رسول الله" که اصلا خنده دار است یا فرزاد موتمن "شب های روشن" می شود "خداحافظی طولانی" که نتوانسته عشق در بیاورد و همین طور تا آخر.. در این بین چه به صاحب اثر گذشته که محصول نهایی انقدر عجیب غریب است؟ یا روح الله حجازی؟ فیلمساز های ما در طول این سالها تحت تاثیر چه بوده اند که نتیجه اش شده این؟! ظاهرا این روند در ایران استثنا هم ندارد و قرار نیست داشته باشد... تحلیل تان از این تغییرات چیست؟ این موضوع رو بیشتر ناشی از زندگی خود فیلمسازها میدونید یا سیاست های دولت ها؟ چه کسی پشت آن دیگری پنهان شده؟ فیلمساز های ما چرا در طول این سالها بیشتر برآمده از فضا و واکنش جشنواره ها(داخلی و خارجی) بوده اند؟ پس مخاطب و خودشان(هویت و دغدغه) کجاست؟

مسعود فراستی: یک آدم جدی سیاسی خارجی (کاری ندارم که در آخر عمرش گند زد) جمله ای دارد که در دههه ی شصت خیلی معروف بود: "ره پر پیچ و خم، آینده روشن." من می خواهم آن جمله را تصحیح کنم: "ره پر پیچ و خم، آینده مبهم." هم برای آنها که این جمله را گفته اند و هم برای ما ره پر پیچ و خم است و آینده مبهم. اولین دلیل این مبهم بودن آینده در این است که فیلمساز ما به مخاطب فکر نمی کند. ارتباطی با او ندارد و زندگی اش از زندگی او جداست. نکته ی مهم بعدی این است که با پول مخاطب زندگی نمی کند؛ با پول دولت زندگی می کند و همه اش چشمش به دولت است. این، می دهد 99% از فساد. نکته ی سوم اینکه با مردمش رشد نمی کند. فقط با دیدن فیلم فرنگی تغذیه می کند. کتاب هم خیلی کم می خواند. داخل جمعیت مردم هم رفت و آمد ندارد. همه ی اینها را جمع می کنید، حاصل می شود این وضعیت.

دوست وبلاگی: به نظر من جشنواره سال بعد هم از این جشنواره بدتر خواهد بود چون سینمای ایران افسردگی پنهان دارد؟ عوامل سینما اکثرا از درون افسرده و داغونند ، از منتقدا بگیر تا عوامل فیلم ، هیچ کس حال روحی خوبی ندارد (هیچ کس حالش خوب نیست) - هیچ کس حسی جدی ندارد - شاید از بیرون همه خود را سرحال و سرپا نشان دهند ولی وقتی فیلمها را میبینیم کاملا لو میرود - نقدها را که میخوانیم بیشتر لو میرود (بیشتر این افسردگی و حال بد روحی خودش را از درون نشان میدهد) -
استاد آیا قبول دارید ؟ اگر آری چرا؟به نظر شما راه حل و راه درمان چیست؟؟

مسعود فراستی: به نظرم تحلیلت درست است. آدم هایی که در تولید اجتماعی (در تولید نعم مادی و معنوی) سهم نداشته باشند، افسرده می شوند. آدم هایی که از جامعه شان بریده اند و یک کلبه برای خودشان دارند که همان کلبه هم دارای مشکل ممکن است باشد، حتماً افسرده می شوند. کافی است که یک حساسیت شبه هنرمندانه (هنرمندانه به کنار) هم داشته باشند که در آن صورت افسردگی بغل گوششان است. چه کسی افسرده نمی شود؟ آدمی که در کنار مردم کار می کند. چه کار یدی، چه کار علمی، چه کار فکری. زندگی اش را هم سالم می سازد، نه بر طبق روز.

دوست وبلاگی: با این وضع چرا ما باید سینما داشته باشیم ؟

مسعود فراستی: برای خالی نبودن عریضه. ویترین خوبی است، دیگر. برای اینکه بگوییم ما هم یک چیزی داشتیم.

دوست وبلاگی: ناصر تقوایی گفته است: "امیدوارم بتوانم با فیلم نساختنم به سهم خودم باعث سقوط این سینما شوم شاید با فروریزی آن چیز تازه‌ای از نو دربیاید. این سینمایی نیست که نسل من و پیش از ما و حتی نسل باهوش بعد از ما می‌خواستند. این سینما دفن شده است. کوشش کنیم با فروریزی آن نهال تازه‌ای جان بگیرد"

بعد از دیدن فیلم های جشنواره امسال و سطح پایین وناامیدکننده آنها آیا این حرف آقای تقوایی را قبول ندارید ؟؟؟

مسعود فراستی: حرف تقوایی یک ظاهر درست دارد و یک باطن نادرست. ظاهر درستش این است که واقعاً راه حل سینمای این است که جمع اش کنیم. از اول شروع کنیم؛ از اول قاعده بر پا کنیم؛ و از اول آجر روی آجر را درست بگذاریم. اما اینکه خودمان هم گند بزنیم به قضیه، یک نفکر حجتیه ای است و من اصلاً ذاتاً با این تفکر آبم توی یک جوی نمی رود. هیچ چیز درست نمی شود، اگر درست نقد نشود. ما به چیز های خوب نیاز داریم. خوب، اما کوچک. به نقد خوب نیاز داریم؛ به کارهای شهرستانی کوچک و عمیق نیاز داریم؛ به آموزش نیاز داریم؛ جای افسردگی هم نیست. متأسفانه تفکر آقای تقوایی افسرده است . . . و مخرّب.

دوست وبلاگی: متاسفانه مدیریت ضعیف در سالهای قبل چه در بخش آموزش و چه در بخش تولید باعث ظهور فیلمهای جشنواره ای (جشنواره خارجی)شد ، و حالا همان اشتباهات باعث تولید فیلمهای جشنواره ای (جشنواره های داخلی بالاخص فجر) ، فیلمهای ضعیف و سفارشی و یا متوهم شده است . نظر شما در این مورد چیست و آیا راه برون رفت از این گودال وجود دارد؟

مسعود فراستی: من در سؤالات قبلی به این موارد اشاره کردم.

دوست وبلاگی: خطوط قرمزی مسئولین برای خروج فیلم ها از جشنواره دارن؟آیا این خطوط قرمزافراد خارج از سینماست؟
راه مقابله با آن چیست؟تعیین خطوط قرمزها؟می شود؟توسط وزارت ارشاد یا...؟

مسعود فراستی: این سؤال ها را از خودشان بکنید. من خط قرمز هایم را گفته ام.

دوست وبلاگی: دولت تدبر وامید!!! برای سینما راه حلی ارائه داد؟آیا اصولا مسئولین مقصرن؟یا خودشان هم بازیچه ان وترسو؟
آیا این درست نیست که دولت باید خود را از جشنواره بازی بیرون بکشد؟

مسعود فراستی: دولت بنشیند کار خودش را بکند، سینما را هم به حال خودش بگذارد. این دولتی که من می بینم نه خطی دارد، نه مشی ای، و نه تدبیری.

دوست وبلاگی: نظرتان در مورد ویژه برنامه جشنواره برنامه هفت چیست؟ آیا معتقد نیستید که برنامه هفت، نقد فیلم را قربانی کرد در طول جشنواره؟

مسعود فراستی: برنامه هفت جدی نیست. من هم آن را ندیده ام و نخواهم دید.

دوست وبلاگی: آیا ممکنه روزی فیلمی از مسعود فراستی در جشنواره فیلم فجر حضور داشته باشد؟

مسعود فراستی: خیر.

دوست وبلاگی: اگر فیلمسازی فیلمی درباره ی مسعود فراستی بسازد و در آن دری وری بگوید (مثل کاری که افخمی با امیر قادری و کافه سینما کرد و او را مرتبط به سیاست و مسایل امنیتی کرد و تهمت و افترا و ... ) و فیلم در جشنواره فجر، تنها جشنواره ملی ما به نمایش در بیاد و فرم هم داشته باشد، استاد در جشنواره از خود چه عکس العملی نشان میدهند؟

مسعود فراستی: لبخند.

دوست وبلاگی: این تنها جشنواره ای است که اکثریت منتقدها آن را بدترین و کسالت بارترین جشنواره نامیده اند.
اما سوالم این است که استاد اینهمه فیلمها هر سال نقد میشوند اما سال بعد دوباره به شکل بدتری نمود پیدا میکنند؟
استاد راه حل فقط نقد نیست-دریچه یا دریچه هایی به روی سینمای ایران باز کنید-استاد جاده های تازه ای را نشان سینما دهید؟
بگذارید اینطور توضیح دهم :

مسعود فراستی از نظر سطح سواد،هوش،بلد بودن چند زبان،تجربه و ... معادل پرویز شهریاری ریاضیدان در ریاضیات است - حتما می پرسید دو مدیوم متفاوت چه ربطی به هم دارد؟-عرض میکنم-یکی از کارهای درستی که پرویز شهریاری در ریاضیات انجام داد ترسیم جاده های زیبا برای لذت بردن هرچه بیشتر از ریاضیات بود. بنابراین به دو شیوه شروع به ترسیم این جاده های زیبا کرد :

1-  ترجمه: با ترجمه کتابهای معروف دنیا خصوصا کتابهای روسی که انسان با آنها به لذت واقعی حل مسئله در هر مبحث ریاضیات پی می برد.

2- تالیف: کتابهایی از سطح ساده تا سخت نوشت که تقریبا تمام مباحث ریاضیات را پوشش کامل داد.

اما استاد چیزی که ما از شما میخواهیم ترسیم همین جاده های زیبا به روش پرویز شهریاری آنهم در مدیوم سینماست.

شما هم تالیف و ترجمه های ارزنده ای داشته اید که زبانزد است اما کافی نبوده است. استاد چرا به فکر ترسیم جاده های زیبا و جدید برای سینمای ایران نیستید؟؟؟ زمان نشان داده است که نقد فیلمهای جشنواره چندان کارساز نبوده است؟؟؟

مسعود فراستی: پرویز شهریاری در طول کل دبیرستان معلم من بود و من ارادت خیلی ویژه و خاصی برای او قائلم. مقایسه اش با من، مع الفارق است. او آدم بسیار بزرگ با سواد، مؤثر و به درد بخوری برای این جامعه بود و من آدم بسیار کوچک، بسیار کم سواد و کم اثری هستم. تعارف هم نمی کنم، اما به اندازه ی همین هایی که برای خودم گفتم، کارم را انجام می دهم. یعنی در نقد شوخی ندارم و تا ابد نقد می کنم. این نقد ها گاهی یکی دو جا هم کار می کند و سه، چهار نفر را به خودشان می آورد و به سینما نزدیک تر می کند. این، وظیفه ی اصلی من است. درس می دهم، نقد می کنم، کتاب در می آورم. کار دیگری هم از دستم بر نمی آید و برای خودم هم قائل نیستم. غیر از اینکه باید کارهایی که کرده ام را بیشتر و عمیق تر کنم و خودم هم با سواد تر شوم.

دوست وبلاگی: استاد فراستی شما چرا انقدر نقداتون(مخصوصا این جشنواره) خوبه؟واقعا لذت بردم تا حدی که وقتی میخوندم تمام خانوادمون جمع میشدن و اونام کلی لذت می بردن،دستتون درد نکنه و خدا قوت( نمی دونم ، تشکر از استاد ، شاید جز این بخش نباشه ولی من بیشتر از سوال در مورد این جشنواره دلم می خواست تشکر کنم و خداقوت بگم در مورد نقدهای این جشنواره ببخشید،شرمنده اگه جاش اینجا نبود)

مسعود فراستی: مخلصم. شانسی در آمد.

دوست وبلاگی: میشه قول بدین که نظراتتان در حد این ضد یادداشت ها نماند و در هنگام اکران برخی از عناوین مهم نقد مفصلی بنویسید؟

مسعود فراستی: سر "محمد رسول الله" قول می دهم.

دوست وبلاگی: فقط ایکاش ضدیادداشت ها جای دیگری غیر از روزنامه ی معلوم الحال وطن امروز چاپ میشد. روزنامه ای که راجع به فیلم "محمد رسول الله" نوشته ی قابل تألم ایدئولوژی زده ی محمود رضوی رو چاپ کرد!

چرا روزنامه وطن امروز؟ آیا این کار شما مصداق بارز یک بام و دو هوا بودن نیست؟ از یک طرف در روزنامه های شرق و اعتماد در مورد شاملو می نویسید، در سایتتتان در تایید سیاست های هسته ای دولت می نویسید، و بعد می روید در روزنامه معلوم الحالی به نام وطن امروز، روزنوشت جشنوراه می گذارید.آیا این تناقض نیست؟ آیا یک منتقد نباید نسبت به رسانه ای که گفته هایش را منتشر می کند حساس باشد؟ مهم چه گفتن است یا چگونه گفتن؟

مسعود فراستی: عرض شود که رئیس "چه" و "چگونه" را کمی قاطی کرده است. من به گواه 99% از مخاطبین خودم این بار پر و پیمان تر، جدی تر، و کم ملاحظه تر بوده ام. مطلب "محمد رسول الله" ام هم چاپ نشد. حق هم به شان می دهم، چون برای آنها خیلی مطلب تندی بود.

اینکه می گویی "معلوم الحال"، باید بگویم که راستش را بخواهی همه شان معلوم الحال هستند. یعنی من بین "اعتماد" و "وطن امروز" خیلی فرقی قائل نیستم. این مال یک جناح است و آن دیگری مال یک جناح دیگر. سر بزنگاه هم جفت شان یک موضع دارند. مثلاً سر فیلم مزخرف و بد "محمد رسول الله" یک موضع داشتند.

"اعتماد" در آخرین باری که برایش نوشتم، برای اولین مرتبه در طول نوشتنم مرا سانسور کرد. بنابراین دیگر مطلب به آنها ندادم. "وطن امروز" خودش پیشنهاد چاپ داد. من هم گفتم که به چند شرط حاضرم مطالب امسال را به او بدهم. 1) اینکه مطلب در ستون ثابت صفحه ی اول چاپ شود و 2) اینکه مطالب بدون حذف یا ویرایش (حتی یک ویرگول) منتشر شود. پایش ایستادم، آنها هم این کار را کردند. "کیهان" هم اگر صفحه اول می گذاشت، با همین شرایط، به شان می دادم. همچنان که تلویزیون هم می روم. قبلاً هم می رفتم. آن وقتی هم که نرفتم برای این بود که دیدم آن برنامه به درد نمی خورد. همین الآن اش هم حاضرم بروم و نمی گویم که اینجا فلان است، آنجا معلوم الحال است و . . . از این بازی ها ندارم. سعی می کنم هر جایی که می روم، قسمتی از آنجا را از آن خودم کنم. تا به حال هم همین کار را کرده ام.

امسال هم بنابر همین چیزهایی که گفتم به پیشنهاد "وطن امروز" پاسخ مثبت دادم. سر "محمد رسول الله" هم یک بحثی با هم داشتیم که آنها گفتند یکی دو جایش را در بیاور. من هم گفتم خداحافظ شما. اینکه این اسمش یک بام و دو هواست یا سه هوا یا چهار هوا، توضیحاتم را گفتم.

اگر خودم روزی نشریه ای در آورم، از "الف" یا "ی" اش را دفاع می کنم. اما الآن خیلی فرقی بین "24" و "دنیای تصویر" و "فیلم" و فلان و بهمان و "اعتماد" و "وطن امروز" نمی بینم. هرکجا که مخاطب بتواند مرا پیدا کند، می روم. به اضافه ی اینکه هر جایی که احترام بیشتری قائل شود و به مطلب من آسیب نرساند، آنجا را ترجیح می دهم. در این بحث، موضع هم ندارم. نه به نفع اصلاح طلبان و نه به نفع اصول گرایان. به هر دو شان هم منتقدم. همیشه هم گفته ام، اینجا هم گفتم.

دوست وبلاگی: نظرتان درباره "ماهی سیاه کوچولو" چیست؟

مسعود فراستی: فیلم خوبی نیست. هیچ چیزش در نیامده.

دوستان وبلاگی: نظرتان درباره فیلم های "وز مبادا" – "چاقی" – "چهارشنبه 19 اردیبهشت" – "احتمال باران اسیدی" – "پدر آن دیگری" چیست؟

مسعود فراستی: هیچ کدام را ندیده ام.

دوست وبلاگی: نظرتان درباره "مردی که اسب شد" چیست؟ آیا ثقفی که قبل تر سبک فیلمسازیش مورد تایید شما بود در این فیلم پیشرفت داشت؟

مسعود فراستی: هیچ وقت مورد تأیید من نبوده و من همیشه هم گفته ام که فیلمسازی اش بد است، اما بچه ی خوبی است. فیلم آخرش هم ندید، فیلم بدی است.

دوست وبلاگی: برای صفی یزدانیان چه آینده ای را در سینما متصورید؟ آیا فیلم اول او می تواند نویدگر یک فیلمساز خوب را به ما بدهد؟

مسعود فراستی: نه هنوز. فعلاً باید منتظر بود.

دوست وبلاگی: آیا "خداحافظی طولانی" این قدر مهم بود که این جوایز رو ببره؟

مسعود فراستی: من نظرم را راجع به فیلم نوشته ام. کاری هم به جوایز ندارم.

دوست وبلاگی: نظرتان در مورد فیلم"حکایت عاشقی" چیه؟ به نظرم بیشتر از اینکه دفاع مقدسی باشه خوانندگی زنان رو تبلیغ میکنه - شبه روشنفکر ها هیچوقت به دفاع مقدس نمی پردازند وقتی هم تصمیم میگرند یه کاری میکنند طوری گند میزنند که آدم آرزو میکنه دفاع مقدس برای همیشه برای این جماعت فراموش بشه.

مسعود فراستی: فیلم را ندیده ام.

دوست وبلاگی: آیا "محمد رسول الله" فیلم مقدسی است؟

مسعود فراستی: من فیلم مقدس بلد نیستم.

دوست وبلاگی: توضیحات اضافی و بی ربطی که در ابتدای نقد فیلم "محمد رسول الله" مجید مجیدی وجود داشت بخاطر این بود که ترس از انتشار نقد داشتید و میخواستید با نرمی وارد نقد شوید تا در لوای حرفای اول متن نقد خود رو انجام دهید؟

مسعود فراستی: اولاً توضیحات اول متن نرم نیست. اضافی شاید باشد- که به نظرم نیست- ولی نرم نیست. نرمی به من نمی خورد. دوما در نقد هم نوشته ام که در شرایطی که اسلام تحت فشار است و با حضرت رسول هم در جهان آن طور رفتار شده است و فیلم هم ادعای جهانی دارد، فکر کردم که آن تکه ی کوتاه در ابتدای متن لازم است.

سید جواد: یعنی فکر می کنید که توضیح درباره ی داعش و شارلی ابدو و . . . بی ربط نبوده است.

مسعود فراستی: در اوضاع کنونی جهانی، نه. بی ربط نیست. به خصوص اینکه فیلم ادعای جهانی دارد و بحث بر سر فروش و اکران جهانی اش است، آن هم برای اینکه از حضرت محمد چهره ی دیگری را به نمایش بگذارد، که به شدت ناموفق است.

دوست وبلاگی: آیا "شیفت شب" در تحکیم بنیان خانواده است یا برعکس؟ اصلا ارزش سینمایی دارد؟

مسعود فراستی: ابداً ارزش سینمایی ندارد و به همین دلیل صحبت درباره ی باقی مسائل بی معنی است.

دوست وبلاگی: درباره ی "رخ دیوانه" سؤالی داشتم. آیا اینکه به مخاطب دروغی که وجود نداشته(صحنه کشتن مرد تو خونه توسط ساعد سهیلی و تماشای ماشین پلیس توسط راوی قصه)و بخوایم به وسیله دروغ مخاطب رو غافلگیر کنیم کار زشتی نیست مگه قرار نیست شخصیت ها همو بازی بدن این که کارگردان به راحتی به جای غافلگیری از کلک زدن مخاطب استفاده کنه بد نیست؟؟

مسعود فراستی: چرا، بد است.

دوست وبلاگی: شما فیلم "روباه" را آماتوری دانستید. می شود دقیق تربگویید ایراد فیلم کجاست؟ فیلم یک داستان را به شکلی جذاب روایت می کند. در حد روایتش شخصیت دارد. و اینکه فیلم ، روایتی شخصیت محورانه نیست. و با همین تیپ ها هم می تواند کار خودش را انجام بدهد. می شود مفصل تر بگویید ایراد فیلم چیست؟ چرا فیلم بدی است؟ فقط چون سفارشی است بد است؟ مگه قلاده های طلا نبود؟ چه فرقی دارند استاد؟

مسعود فراستی: اولا اینکه "قلاده های طلا" سفارشی نبود؛ از درون فیلمساز در آمده بود. دوما اینکه می شود سفارشیِ خوب ساخت. سوما اینکه فیلم "روباه" ماقبل نقد است. یعنی یک اثر دست دهم تلویزیونی است. نه اکشن دارد، نه آدم ساخته، و نه واقعه دارد. یک جاسوس مفنگی دارد که تنها یک بار یک حرکت اکشن می کند و کسی را می کشد. فیلم، احمقانه است.

سید جواد: یعنی با این وضع اگر بخواهیم از روایت و تیپ و شخصیت صحبت کنیم، اضافی است؟

مسعود فراستی: اصلاً نه روایتی در کار است و نه هیچ چیز دیگری. یعنی از این جوان هایی که تله فیلم می سازند خیلی عقب تر است.

دوست وبلاگی: میگن فیلم افخمی جواب آرگو رو تا حدی داده. به نظر شما درسته استاد؟

مسعود فراستی: اساسی داده، ولی توی خواب.

دوست وبلاگی: کدام فیلمساز در جشنواره میتواند جواب اثاری همچون آرگو و 300 و غیره را بدهد؟ کی؟ حاتمی کیا؟ طالبی؟ افخمی؟ کدوم؟(چون خودتون در گفتگو با رائفی پور فرمودید باید جواب این فیلم ها را دارد؟ اصلا در جشنواره ما میگذارند جواب 300 و غیره را بدهیم؟(مجوز ساخت و ممیزی و ...)

مسعود فراستی: بله، می شود. خیلی ممیزی را گنده نکنید؛ چیز جدی ای نیست. بحث اصلی این است که فیلمساز نداریم.

سید جواد: یعنی هیچ کدام از اینهایی که نام برده شد در این حد نیستند؟

مسعود فراستی: نه.

سید جواد: آن وقت تکلیف جمله ی شما چه می شود که گفته اید جواب آنها را باید با فیلم داد؟

مسعود فراستی: من رؤیا ها و آروز های خودم را گفته ام. اینکه فیلمساز نداریم، مشکل من نیست.

دوست وبلاگی: فضای بی حس، کارت پستالی و متظاهرانه فیلم "ارغوان" چگونه توانست شما را جذب کند؟ شخصا فکر میکردم یکی از تندترین یادداشت هایتان را برایش می نویسید.

مسعود فراستی: فضایش بی حس نیست؛ لحظاتی حس دارد. بی حسی مال آدم هایش است. یعنی آدم هایش، به خصوص شخصیت مرد، از آن گونه آدم هایی است که به نظر شما بی حس می آید. این آدم شبیه باقی آدم های فیلم های فیلمساز و شبیه آدم های فیلم های اروپایی است. اما آدمی است که عاشق شدنش را می فهمیم. من به این فیلم نیم ستاره می دهم. ولی فیلم های قبلی این دوستان به نظر من ماقبل صفر بودند.

سید جواد: یعنی این نیم ستاره را به خاطر پیشرفت فیلمسازان می دهید یا به خاطر خود فیلم؟

مسعود فراستی: به خاطر خود فیلم. فیلم دارد قصه می گوید. برای اولین مرتبه. این دوستان پیش از این بلد نبودند قصه بگویند، اما الآن فیلم دارد قصه می گوید. البته قصه اش را هم با بدبختی و لکنت می گوید. موسیقی اش را هم دوست دارم.

سید جواد: فکر می کنید موسیقی کلاسیکش در فیلم درآمده؟

مسعود فراستی: آره. به فیلم می خورد.

دوست وبلاگی: واقعا "مرگ ماهی" فیلم خیلی بدی بود که حتی لایق کاندید شدن هم نبود؟

مسعود فراستی: من نقدم را نوشته ام، دیگر. کاندید و جایزه و اینها مسأله ی دوستان است؛ مسأله ی من نیست.

دوست وبلاگی: استاد، شما درباره کمدی در فیلم "ایران برگر" گفته اید که بسیار سخیف است و اجتماعی می نماید. این فیلم باید چه می کرد تا اجتماعی می شد و آیا کمدی باید محصول اجتماع روز باشد و یا تراوشات اجتماعی ذهن فیلمساز؟

مسعود فراستی: اینکه فیلم باید چه می کرد، کار فیلمساز است. من چیزی را که می بینم، می گویم خوب است یا بد است و دلایلم را می گویم. این فیلم نه کمدی داشت و نه لبخندی. گذشته از اینها توهین به مردم بود. فیلم، به شدت توهین آمیز است. توهینش هم تیپ توهین ده نمکی است.

سید جواد: آیا کمدی باید محصول اجتماع روز باشد و یا تراوشات اجتماعی ذهن فیلمساز؟

مسعود فراستی: آخر تراوشات ذهن فیلمساز به درد من نمی خورد اگر بی ارتباط با مردم و مخاطب باشد.

دوست وبلاگی: آیا با فیلم"من دیه گو مارادونا هستم" به سینمای بهرام توکلی امیدوار شدید؟

مسعود فراستی: نه هنوز.

دوست وبلاگی: کار هومن سیدی در فیلم "اعترافات ذهن خطرناک من" گرته برداری است یا تقلید صرف؟

مسعود فراستی: اساساً تقلید.

دوست وبلاگی: نظرتون در مورد فیلم های بیرون کشیده شده از جشنواره-360درجه،ماهی عنبر-فیلم بهمن آرا-چیه؟دیدید؟

مسعود فراستی: ندیدم.

دوست وبلاگی: آیا اگر فیلم تاکسی جعفر پناهی در جشنواره بود جایزه ای دریافت میکرد؟

مسعود فراستی: من فیلم را ندیده ام. نمی دانم.

دوست وبلاگی: در مورد فیلم های محبوب شما در جشنواره امیر قادری متن های زیر را نوشته است. نظرتون چیه؟درست میگن؟

"در دنیای تو ساعت چنده؟" تلقی خفیفی از سینماست. طبیعی بود که گروهی از منتقدان از این فیلم خوش‌شان بیاید. کامل در چارچوب آموخته‌ها و لذت‌های سال‌های قدیم. آن چه از بس تکرار شده، فهم‌شان را از دنیا تشکیل می‌دهد. با آش طوطی و گربه پشت بام. بی آن که چینی نازک تنهایی‌شان ترک بردارد. به هر حال در این دنیای رو به تحول سریع پرهیاهو، آرام‌شان می کند.

مسعود فراستی: دری وری است. اصلاً نقد های این آدم دری وری است. نخوانی، سنگین تر هستی. کسی که به مینی ژوپ آدم ها گیر می دهد، خودش را به هر چیز و هر آگهی ای می فروشد و گاهی هم چیزی می نویسد و اسمش را نقد می گذارد، نباید جدی اش گرفت. این آدم اگر درباره ی همان فیلم "روباه" که فریفته اش کرده، نظر بدهد و درباره ی فیلم های دیگر نظر ندهد، سنگین تر است. از نظر من این آدم دیگر منتقد نیست. آدم هایی که باند باز هستند و کثافت کاری می کنند، نمی توان نام نقد و منتقد و اینها را رویشان گذاشت و اگر بگویند از این فیلم خوشم آمد و از آن یکی بدم آمد، خیلی جدی نیست. به نظرم ساکت شود، بهتر است.

"من دیگو مارادونا هستم":کارگردان، تصوری از داستان‌های کوتاه پست مدرن دارد، و مدام می‌خواهد از زاویه‌های مختلف، به عنوان یک فیلم، به منتقد و تماشاگر سینما قالب‌اش کند. پر از شوخی و ایده، که اغلب بالاتر از متوسط نیستند و موقع تماشای فیلم، به نظرتان می‌رسد در سطح بالاتری از آن قرار دارید. به این اضافه کنید نفرت توکلی از زنده ماندن، و از دنیا. از دیدگاهی این می‌تواند نقطه مثبت‌اش تلقی شود. برای من اما بسیار آزاردهنده است. انگار که می‌خواهد تماشاگرش را در این انتقام از زندگی، شریک کند.

مسعود فراستی: اصلاً این آدم آنقدر جدی نیست که من درباره اش نظر بدهم. فریب یک آشغالی مثل "روباه" را خوردن نشان می دهد که آدم در چه سطحی است.

دوست وبلاگی: امتیاز تان را به فیلم هایی که در جشنواره دیدید بفرمایید.

مسعود فراستی:

در دنیای تو ساعت چنده: یک و نیم.

رخ دیوانه: نیم.

ارغوان: نیم.

من دیه گو مارادونا هستم: نیم.

بقیه، صفر. بعضی هم ماقبل صفر.


موضوعات مرتبط: مصاحبه کاربران وبلاگ با مسعود فراستی ، مصاحبه/ مناظره ، ویژه های وبلاگ ، جدول ارزش گذاری/ ستاره دهی



تاریخ : جمعه 8 اسفند 1393 | 23:33 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره:

۱. مسعود فراستی با این رویکرد که برخی فیلمها ارزش نمره دهی ندارند و برخی دیگر با آنکه فیلمهای بدی هستند، می توان این اعتنا را به آنها داشت که وارد رِنج نمره دهی شوند - و البته نمره ی صفر بگیرند - اقدام به ستاره گذاری و نمره دهی به فیلم ها می کنند.

بنابراین، به عقیده ی ایشان، باید بین فیلمهای بی ارزش و فیلمهای با نمره ی صفر تفاوت گذاشت چراکه نمره ی صفر، خود، ارزش وجودی دارد و نشان دهنده ی این است که یک فیلم "بد" اما قابل اعتنا (و نقد) است. با این تعریف، فیلم بی ارزش یعنی یک فیلم "ماقبلِ بد" و فاقد هرگونه ارزش جهت اعتنا کردن به آن.

۲. جدول زیر اختصاصاً توسط این وبلاگ تهیه، تنظیم، و منتشر گردیده است. لذا هرگونه استفاده از آن با ذکر نام این وبلاگ (استاد مسعود فراستی) به عنوان منبع بلامانع است.

۳. ترتیب فیلم های جدول زیر بر اساس حروف الفبا (انگلیسی) است.

۴. بازه ی نمره دهی، طبق استاندارد جهانی منتقدین، از صفر (۰) تا چهار (۴) می باشد.

۵.  امتیازات فیلم های ایرانی، از نظر مسعود فراستی، با امتیازات فیلم های خارجی قابل مقایسه نیستند، اما اگر کسی اصرار بر مقایسه دارد، پیشنهاد ایشان این است که ۲ امتیاز از فیلم های ایرانی کم کند تا مقداری با فیلم های خارجی قابل مقایسه شود. 

۶. علامت  "*" در ستون امتیاز ها برابر عبارت "باید دوباره ببینم" است.

۷. مستقیماً از قول جناب فراستی:

فیلم ها (در امتیاز دهی) اول با خودشان مقایسه می شوند. یعنی اینکه اگر فیلمی دارد حرف کوچکی می زند و چیز کوچکی می گوید و درآمده است، نمره می گیرد، اما یک فیلمی که ادعای خیلی بزرگی دارد و در نیامده است، نمره ی کمتری نسبت به فیلم اول می گیرد. به همین دلیل مثلاً شما می بینید که به "راشامون" صفر می دهم با اینکه معلوم است که فیلم صفر نیست به معنی متداول، اما وقتی کاری را که می خواهد بکند نمی تواند انجام دهد، صفر است. یعنی نسبت به مجموعه ی سینما صفر نیست و ممکن است از خیلی فیلم های صفرِ دیگر خیلی بالاتر باشد، اما دارد یک حرف بزرگ می زند، یک کار فرمی بزرگ می کند، و به شدت در این کار ناتوان است. این، متر ستاره دهی هاست که برخی دوستان از آنها تعجب می کنند. "همشهری کین" صفر می گیرد. "راشمون" صفر می گیرد. چون دارند حرف بزرگی می زنند و ادعای فرمی بزرگی می کنند و در هر دو زمینه ناموفق اند و به همین دلیل است که صفر می گیرند. اما یک فیلم کوچک تر که ادعای خیلی کمتری دارد و کار فرمی کوچک تری هم انجام می دهد، نیم ستاره، یک ستاره می گیرد. این یعنی چنین فیلمی از آن فیلم های به اصطلاح بزرگ هم بالاتر است؟ به این معنی که گفتم، بله.

 

فیلم های سینمایی خارجی (۸۵ فیلم)

نام فارسی فیلم

امتیاز

سال ساخت

نام کارگردان

نام اصلی فیلم

هدیه سال نو

*

2009

Robert Zemeckis

A Christmas Carol

مردی برای تمام فصول

۱

1966

Fred Zinnemann

A Man for All Seasons

زمان عشق و زمان مرگ

صفر

1958

Douglas Sirk

A Time to Love and a Time to Die

زن زن است

صفر

1961

J.L. Godard

A Woman Is a Woman

هر چه خدا بخواهد

۰/۵

1955

Douglas Sirk

All That Heaven Allows

عشق

صفر

2012

Michael Haneke

Amour

آناتومی یک قتل

۱/۵

1959

Otto Preminger

Anatomy of a Murder

ضد مسیح

صفر

2009

Lars von Trier

Antichrist

اینک آخرالزمان

۰/۵

1979

F. F. Coppola

Apocalypse Now

آپوکالیپتو

صفر

2006

Mel Gibson

Apocalypto

آواتار

۱

2009

James Cameron

Avatar

بری لیندون

۰/۵

1975

Stanley Kubrick

Barry Lyndon

آگراندیسمان

صفر

1966

M. Antonioni

Blow-Up

آبی گرم ترین رنگ است

صفر

2013

A. Kechiche

Blue Is the Warmest Color

بانی و کلاید

صفر

1967

Arthur Penn

Bonnie and Clyde

شجاع دل

صفر

1995

Mel Gibson

Braveheart

کازینو

صفر

1995

Martin Scorsese

Casino

فرار مرغی

صفر

2000

P. Lord- N. Park

Chicken Run

برخورد نزدیک از نوع سوم

۰/۵

1977

Steven Spielberg

Close Encounters of the 3rd Kind

رمز مجهول

صفر

2000

Michael Haneke

Code Unknown

بیا و ببین

صفر

1985

Elem Klimov

Come and See

روز خشم

۱

2005

Adrian Rudomin

Day of Wrath

انجمن شاعران مرده

صفر

1989

Peter Weir

Dead Poets Society

داستان کارآگاه

۳/۵

1951

William Wyler

Detective Story

م را نشانه مرگ بگیر

۱

1954

Alfred Hitchcock

Dial M for Murder

دکتر استرنج لاو

۲/۵

1964

Stanley Kubrick

Dr. Strangelove

ای. تی.

۱/۵

1982

Steven Spielberg

E.T.

دشمن

صفر

2013

Denis Villeneuve

Enemy

آنچه باید درباره سکس بدانید

صفر

1972

Woody Allen

Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask

جذابیت کشنده

صفر

1987

Adrian Lyne

Fatal Attraction

فیلم سوسیالیسم

صفر

2010

J.L. Godard

Film Socialisme

پنهان

صفر

2005

Michael Haneke

Hidden

صلاة ظهر

صفر

1952

Fred Zinnemann

High Noon

اعتراف می کنم

۳

1953

Alfred Hitchcock

I Confess

فریاد

صفر

1957

M. Antonioni

Il Grido

تقلید زندگی

۱

1959

Douglas Sirk

Imitation of Life

به موقع

*

2011

Andrew Niccol

In Time

پیشنهاد بی شرمانه

صفر

1993

Adrian Lyne

Indecent Proposal

نردبان جیکوب

*

1990

Adrian Lyne

Jacob’s Ladder

جولز و جیم

۱

1962

François Truffaut

Jules and Jim

کسوف

۰/۵

1962

M. Antonioni

L ‘Eclisse

تحقیر

صفر

1963

J.L. Godard

Le mépris

لینکلن

صفر

2012

Steven Spielberg

Lincoln

لولیتا

۰/۵

1997

Adrian Lyne

Lolita

وسوسه با شکوه

صفر

1954

Douglas Sirk

Magnificent Obsession

خانم مینیور

۲

1942

William Wyler

Mrs. Miniver

نام من دیوید است

صفر

2014

C. G. Wong

My Name Is David

شبکه

صفر

1976

Sidney Lumet

Network

نه هفته و نیم

صفر

1986

Adrian Lyne

Nine ½ Weeks

روزی روزگاری در آناتولیا

صفر

2011

N. B. Ceylan

Once Upon a Time in Anatolia

پاریس، تگزاس

۰/۵

1984

Wim Wenders

Paris, Texas

پیرو خله

۱

1965

J.L. Godard

Pierrot le Fou

صحرای سرخ

صفر

1964

M. Antonioni

Red Desert

سگ های انباری

صفر

1992

Q. Tarantino

Reservoir Dogs

سالو

۰/۵

1975

P. P. Pasolini

Salo

شرم

۰/۵

2011

Steve McQueen

Shame

شرم

۱/۵

1968

Ingmar Bergman

Shame

بعضی ها داغش را دوست دارند

۲/۵

1959

Billy Wilder

Some Like It Hot

اسپیریت

۱

2002

K.Asbury- L.Cook

Spirit: Stallion of the Cimarron

بلوار سانست

۰/۵

1950

Billy Wilder

Sunset Blvd.

ماجرا

صفر

1960

M. Antonioni

The Adventure

عروج

صفر

1977

Larisa Shepitco

The Ascent

نبرد الجزایر

صفر

1966

Gillo Pntecorvo

The Battle Of Algiers

پسران خیابان پال

صفر

1969

Zoltán Fábri

The Boys of Paul Street

مکالمه

۰/۵

1974

F. F. Coppola

The Conversation

نفرین خرگوش نما

صفر

2005

S. Box- N. Park

The Curse of the Were-Rabbit

رفتگان

۱

2006

Martin Scorsese

The Departed

زندگی دوگانه ورونیک

صفر

1991

K. Kieslowski

The Double Life of Veronique

فرار بزرگ

۰/۵

1963

John Sturges

The Great Escape

محفظه رنج

۱

2008

Kathryn Bigelow

The Hurt Locker

مردی که زیاد می دانست

۲

1956

Alfred Hitchcock

The Man Who Knew Too Much

شب

صفر

1961

M. Antonioni

The Night

مسافر

صفر

1975

M. Antonioni

The Passenger

ژان دارک

صفر

1928

C. T. Dreyer

The Passion of Joan of Arc

پیانیست

صفر

2002

Roman Polanski

The Pianist

معلم پیانو

صفر

2001

Michael Haneke

The Piano Teacher

خواننده

۱

2008

Stephen Daldry

The Reader

فرشتگان آلوده

*

1957

Douglas Sirk

The Tarnished Angels

ترمینال

صفر

2004

Steven Spielberg

The Terminal

نمایش ترومن

۰/۵

1998

Peter Weir

The Truman Show

همیشه فردایی هست

*

1956

Douglas Sirk

There's Always Tomorrow

همه چیز روبراهه

۱

1972

J.L. Godard

Tout va bien

بی وفا

صفر

2002

Adrian Lyne

Unfaithful

گذران زندگی

۰/۵

1962

J.L. Godard

Vivre Sa Vie

نوشته بر باد

۱

1956

Douglas Sirk

Written on The Wind   

 

سریال های خارجی (۴ سریال)

امتیاز

نام سریال

بی ارزش

Dexter

بی ارزش

Friends

بی ارزش

Fringe

بی ارزش

True Detective

 

فیلم های سینمایی ایرانی (۳۴ فیلم)

نام فیلم

کارگردان

امتیاز

آتشکار

محسن امیر یوسفی

صفر

آذر، شهدخت، پرویز و دیگران

بهروز افخمی

بی ارزش

اسب حیوان نجیبی است

عبدالرضا کاهانی

بی ارزش

اشباح

داریوش مهرجویی

صفر

آشغال های دوست داشتنی

محسن امیر یوسفی

صفر

امروز

رضا میرکریمی

صفر

اینجا شهر دیگری است

احمدرضا گرشاسبی

صفر

با دیگران

ناصر ضمیری

صفر

برف

مهدی رحمانی

بی ارزش

بی خود و بی جهت

عبدالرضا کاهانی

بی ارزش

بیست

عبدالرضا کاهانی

بی ارزش

پرتقال خونی

سیروس الوند

بی ارزش

پنج ستاره

مهشید افشار زاده

بی ارزش

پنجاه قدم آخر

کیومرث پوراحمد

بی ارزش

تجریش ناتمام

پوریا آذربایجانی

بی ارزش

چ

ابراهیم حاتمی کیا

۱

خط ویژه

مصطفی کیایی

بی ارزش

خواب تلخ

محسن امیر یوسفی

صفر

دربند

پرویز شهبازی

صفر

دو ساعت بعد مهرآباد

علیرضا فرید

بی ارزش

رد کارپت

رضا عطاران

بی ارزش

رهاتر از دریا

حمید طالقانی

بی ارزش

زندگی جای دیگری است

منوچهر هادی

صفر

زندگی مشترک آقای محمودی و بانو

سید روح الله حجازی

۲

شرایط

مریم کشاورز

صفر

طبقه حساس

کمال تبریزی

بی ارزش

فرشته ها با هم می آیند

حامد محمدی

صفر

کسی از گربه های ایرانی خبر ندارد

بهمن قبادی

۰/۵

کلاشینکف

سعید سهیلی

بی ارزش

متروپل

مسعود کیمیایی

صفر

مسافر جنوب

پرویز شهبازی

صفر

معراجی ها

مسعود ده نمکی

بی ارزش

نجوا

پرویز شهبازی

صفر

هیچ

عبدالرضا کاهانی

بی ارزش




تاریخ : پنج‌شنبه 3 مهر 1393 | 23:52 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره:

۱. مسعود فراستی با این رویکرد که برخی فیلمها ارزش نمره دهی ندارند و برخی دیگر با آنکه فیلمهای بدی هستند، می توان این اعتنا را به آنها داشت که وارد رِنج نمره دهی شوند - و البته نمره ی صفر بگیرند - اقدام به ستاره گذاری و نمره دهی به فیلم ها می کنند.

بنابراین، به عقیده ی ایشان، باید بین فیلمهای بی ارزش و فیلمهای با نمره ی صفر تفاوت گذاشت چراکه نمره ی صفر، خود، ارزش وجودی دارد و نشان دهنده ی این است که یک فیلم "بد" اما قابل اعتنا (و نقد) است. با این تعریف، فیلم بی ارزش یعنی یک فیلم "ماقبلِ بد" و فاقد هرگونه ارزش جهت اعتنا کردن به آن.

۲. جدول زیر اختصاصاً توسط این وبلاگ تهیه، تنظیم، و منتشر گردیده است. لذا هرگونه استفاده از آن با ذکر نام این وبلاگ (استاد مسعود فراستی) به عنوان منبع بلامانع است.

۳. ترتیب فیلم های جدول زیر بر اساس حروف الفبا (ی انگلیسی) است.

۴. بازه ی نمره دهی، طبق استاندارد جهانی منتقدین، از صفر (۰) تا چهار (۴) می باشد.

۵.  امتیازات فیلم های ایرانی، از نظر مسعود فراستی، با امتیازات فیلم های خارجی قابل مقایسه نیستند، اما اگر کسی اصرار بر مقایسه دارد، پیشنهاد ایشان این است که ۲ امتیاز از فیلم های ایرانی کم کند تا مقداری با فیلم های خارجی قابل مقایسه شود. 

6. مستقیماً از قول جناب فراستی:

فیلم ها (در امتیاز دهی) اول با خودشان مقایسه می شوند. یعنی اینکه اگر فیلمی دارد حرف کوچکی می زند و چیز کوچکی می گوید و درآمده است، نمره می گیرد، اما یک فیلمی که ادعای خیلی بزرگی دارد و در نیامده است، نمره ی کمتری نسبت به فیلم اول می گیرد. به همین دلیل مثلاً شما می بینید که به "راشامون" صفر می دهم با اینکه معلوم است که فیلم صفر نیست به معنی متداول، اما وقتی کاری را که می خواهد بکند نمی تواند انجام دهد، صفر است. یعنی نسبت به مجموعه ی سینما صفر نیست و ممکن است از خیلی فیلم های صفرِ دیگر خیلی بالاتر باشد، اما دارد یک حرف بزرگ می زند، یک کار فرمی بزرگ می کند، و به شدت در این کار ناتوان است. این، متر ستاره دهی هاست که برخی دوستان از آنها تعجب می کنند. "همشهری کین" صفر می گیرد. "راشمون" صفر می گیرد. چون دارند حرف بزرگی می زنند و ادعای فرمی بزرگی می کنند و در هر دو زمینه ناموفق اند و به همین دلیل است که صفر می گیرند. اما یک فیلم کوچک تر که ادعای خیلی کمتری دارد و کار فرمی کوچک تری هم انجام می دهد، نیم ستاره، یک ستاره می گیرد. این یعنی چنین فیلمی از آن فیلم های به اصطلاح بزرگ هم بالاتر است؟ به این معنی که گفتم، بله.

 

امتیاز

نام فارسی فیلم

نام اصلی فیلم

۰/۵

۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی

 2001A Space Odyssey

۲/۵

گردشی در ییلاق

A Day in the Country

۱/۵

آلفاویل

Alphaville

صفر

آمِلی

Amelie

۱

سونات پاییزی

Autumn Sonata

صفر

کلئوپاترا

Cleopatra

۴

فریاد ها و نجوا ها

Cries and Whispers

۱

فلینی ساتیریکون

Fellini Satyricon

۱

هملت (کوزینتسوف)

Hamlet (Kozintsev

صفر

(سری) هری پاتر

Harry Potter

صفر

هیروشیما عشق من

Hiroshima Mon Amour

باید دوباره ببینم

انسان حیوان نما

La Bete Humaine

باید دوباره ببینم

ماده سگ (فاحشه)

La Chienne

۲

توهم بزرگ

La Grande Illusion

۰/۵

مذکر- مؤنث

Masculin- Feminin

۱

مده آ

Medea

۱

ربکا

Rebecca

صفر

راکی (۱،۲،۳،۴،۵،۶)

Rocky (1,2,3,4,5,6

صفر

بدو لولا بدو

Run Lola Run

۱/۵

بازرس

Sleuth

۱

پرتقال کوکی

The Clockwork Orange

باید دوباره ببینم

خاطرات یک مستخدمه

The Diary of a Chambermaid

باید دوباره ببینم

کالسکه زرین

The Golden Coach

صفر

هابیت ۱

The Hobbit 1

صفر

هابیت ۲

The Hobbit 2

۱

ارباب حلقه ها ۱

The Lord of the Rings 1

صفر

ارباب حلقه ها ۲

The Lord of the Rings 2

صفر

ارباب حلقه ها ۳

The Lord of the Rings 3

۱

فلوت سحرآمیز

The Magic Flute

صفر

خانواده با شگوه آمبرسون

The Magnificient Ambersons

صفر

قاعده بازی

The Rules of the Game

صفر

درخشش

The Shining

۰/۵

سکوت بره ها

The Silence of the Lambs

صفر

ماجرای ادل ایچ

The Story of Adele H

صفر

محاکمه

The Trial

صفر

سه رنگ: آبی

Three Colors: Blue

صفر

سه رنگ: قرمز

Three Colors: Red

صفر

سه رنگ: سفید

Three Colors: White

صفر

نشانی از شر

Touch of Evil

۱/۵

پرندگان بزرگ و پرندگان کوچک

Uccellaccl E Uccellini

۰/۵

سگ آندولوسی

Un Chien Andalou

۲

نور زمستانی

Winter Light

 



تاریخ : دوشنبه 31 شهریور 1393 | 08:17 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره:

۱. مسعود فراستی با این رویکرد که برخی فیلمها ارزش نمره دهی ندارند و برخی دیگر با آنکه فیلمهای بدی هستند، می توان این اعتنا را به آنها داشت که وارد رنج نمره دهی شوند - و البته نمره ی صفر بگیرند - اقدام به ستاره گذاری و نمره دهی به فیلم ها می کنند.

بنابراین، به عقیده ی ایشان، باید بین فیلمهای بی ارزش و فیلمهای با نمره ی صفر تفاوت گذاشت چراکه نمره ی صفر، خود، ارزش وجودی دارد و نشان دهنده ی این است که یک فیلم "بد" اما قابل اعتنا (و نقد) است. با این تعریف، فیلم بی ارزش یعنی یک فیلم "ماقبلِ بد" و فاقد هرگونه ارزش جهت اعتنا کردن به آن.

۲. جدول زیر اختصاصاً توسط این وبلاگ تهیه، تنظیم، و منتشر گردیده است. لذا هرگونه استفاده از آن با ذکر نام این وبلاگ (استاد مسعود فراستی) به عنوان منبع بلامانع است.

۳. بازه ی نمره دهی، طبق استاندارد جهانی منتقدین، از صفر (0) تا چهار (4) می باشد.

۴. فیلمها بر اساس حروف الفبا مرتب شده اند.

۵.  امتیازات فیلم های ایرانی، از نظر مسعود فراستی، با امتیازات فیلم های خارجی قابل مقایسه نیستند، اما اگر کسی اصرار بر مقایسه دارد، پیشنهاد ایشان این است که 2 امتیاز از فیلم های ایرانی کم کند تا مقداری با فیلم های خارجی قابل مقایسه شود. 

۶. مستقیماً از قول جناب فراستی:

فیلم ها (در امتیاز دهی) اول با خودشان مقایسه می شوند. یعنی اینکه اگر فیلمی دارد حرف کوچکی می زند و چیز کوچکی می گوید و درآمده است، نمره می گیرد، اما یک فیلمی که ادعای خیلی بزرگی دارد و در نیامده است، نمره ی کمتری نسبت به فیلم اول می گیرد. به همین دلیل مثلاً شما می بینید که به "راشامون" صفر می دهم با اینکه معلوم است که فیلم صفر نیست به معنی متداول، اما وقتی کاری را که می خواهد بکند نمی تواند انجام دهد، صفر است. یعنی نسبت به مجموعه ی سینما صفر نیست و ممکن است از خیلی فیلم های صفرِ دیگر خیلی بالاتر باشد، اما دارد یک حرف بزرگ می زند، یک کار فرمی بزرگ می کند، و به شدت در این کار ناتوان است. این، متر ستاره دهی هاست که برخی دوستان از آنها تعجب می کنند. "همشهری کین" صفر می گیرد. "راشمون" صفر می گیرد. چون دارند حرف بزرگی می زنند و ادعای فرمی بزرگی می کنند و در هر دو زمینه ناموفق اند و به همین دلیل است که صفر می گیرند. اما یک فیلم کوچک تر که ادعای خیلی کمتری دارد و کار فرمی کوچک تری هم انجام می دهد، نیم ستاره، یک ستاره می گیرد. این یعنی چنین فیلمی از آن فیلم های به اصطلاح بزرگ هم بالاتر است؟ به این معنی که گفتم، بله.

 

فیلم های خارجی

تعداد ستاره/ ارزیابی

نام فارسی فیلم

نام اصلی فیلم

۱

یک فیلم کوتاه درباره ی کشتن

A Short Film About Killing

صفر

یک فیلم کوتاه درباره ی عشق

A Short Film About Love

صفر

اگوییر، خشم خدا

Aguirre, The Wrath of God

۳

ارتش سایه ها

Army of Shadows

صفر

پیش از طلوع

Before Sunrise

۱

روز برای شب

Day for Night

باید دوباره ببینم

روز خشم

Day of Wrath

صفر

خاطرات یک کشیش روستا

Diary of a Country Priest

باید دوباره ببینم

اصوات دوردست، هنوز زنده است

Distant Voices, Still Lives

صفر

راندن

Drive (2011)

صفر

خصوصاً یکشنبه

Especially on Sunday

باید دوباره ببینم

همه خوب اند

Everybody’s Fine

صفر

گوست داگ: راه سامورایی

Ghost Dog: The Way of the Samurai

۱

ساعت گرگ و میش

Hour of the Wolf

بی ارزش

بازگشت ناپذیر

Irreversible

۲

کلاه

La Doulos

۲

سامورایی

La Samourai

باید دوباره ببینم

کوچه کابوس

Nightmare Alley

۲

از گذشته

Out of the Past – 1947

۲

روکو و برادرانش

Rocco and His Brothers

صفر

بهترین پیشنهاد

The Best Offer

۱

قصاب

The Butcher                   

صفر

دنباله رو

The Conformist

صفر

فریاد

The Cry

۱

دیکتاتور بزرگ

The Great Dictator

۱

آخرین مترو

The Last Metro

صفر

آخرین سامورایی

The Last Samurai

1

کابوس پیش از کریسمس

The Nightmare Before Christmas

صفر

پروفسور

The Professor

۰/۵

زن ناشناس

The Unknown Woman

صفر

سه رنگ: آبی

Three Colors: Blue

صفر

سه رنگ: قرمز

Three Colors: Red

صفر

سه رنگ: سفید

Three Colors: White

صفر

نشانی از شر

Touch of Evil

 

فیلم های ایرانی

نام فیلم

تعداد ستاره/ ارزیابی

شب های روشن

۱/۵




تاریخ : جمعه 16 خرداد 1393 | 01:07 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره:

۱. مسعود فراستی با این رویکرد که برخی فیلمها ارزش نمره دهی ندارند و برخی دیگر با آنکه فیلمهای بدی هستند، می توان این اعتنا را به آنها داشت که وارد رنج نمره دهی شوند - و البته نمره ی صفر بگیرند - اقدام به ستاره گذاری و نمره دهی به فیلم ها می کنند.

بنابراین، به عقیده ی ایشان، باید بین فیلمهای بی ارزش و فیلمهای با نمره ی صفر تفاوت گذاشت چراکه نمره ی صفر، خود، ارزش وجودی دارد و نشان دهنده ی این است که یک فیلم "بد" اما قابل اعتنا (و نقد) است. با این تعریف، فیلم بی ارزش یعنی یک فیلم "ماقبلِ بد" و فاقد هرگونه ارزش جهت اعتنا کردن به آن.

۲. جدول زیر اختصاصاً توسط این وبلاگ تهیه، تنظیم، و منتشر گردیده است. لذا هرگونه استفاده از آن با ذکر نام این وبلاگ (استاد مسعود فراستی) به عنوان منبع بلامانع است.

۳. بازه ی نمره دهی، طبق استاندارد جهانی منتقدین، از صفر (0) تا چهار (4) می باشد.

۴.  امتیازات فیلم های ایرانی، از نظر مسعود فراستی، با امتیازات فیلم های خارجی قابل مقایسه نیستند، اما اگر کسی اصرار بر مقایسه دارد، پیشنهاد ایشان این است که 2 امتیاز از فیلم های ایرانی کم کند تا مقداری با فیلم های خارجی قابل مقایسه شود. 

۵. مستقیماً از قول جناب فراستی:

فیلم ها (در امتیاز دهی) اول با خودشان مقایسه می شوند. یعنی اینکه اگر فیلمی دارد حرف کوچکی می زند و چیز کوچکی می گوید و درآمده است، نمره می گیرد، اما یک فیلمی که ادعای خیلی بزرگی دارد و در نیامده است، نمره ی کمتری نسبت به فیلم اول می گیرد. به همین دلیل مثلاً شما می بینید که به "راشامون" صفر می دهم با اینکه معلوم است که فیلم صفر نیست به معنی متداول، اما وقتی کاری را که می خواهد بکند نمی تواند انجام دهد، صفر است. یعنی نسبت به مجموعه ی سینما صفر نیست و ممکن است از خیلی فیلم های صفرِ دیگر خیلی بالاتر باشد، اما دارد یک حرف بزرگ می زند، یک کار فرمی بزرگ می کند، و به شدت در این کار ناتوان است. این، متر ستاره دهی هاست که برخی دوستان از آنها تعجب می کنند. "همشهری کین" صفر می گیرد. "راشمون" صفر می گیرد. چون دارند حرف بزرگی می زنند و ادعای فرمی بزرگی می کنند و در هر دو زمینه ناموفق اند و به همین دلیل است که صفر می گیرند. اما یک فیلم کوچک تر که ادعای خیلی کمتری دارد و کار فرمی کوچک تری هم انجام می دهد، نیم ستاره، یک ستاره می گیرد. این یعنی چنین فیلمی از آن فیلم های به اصطلاح بزرگ هم بالاتر است؟ به این معنی که گفتم، بله.

 

فیلم های خارجی

تعداد ستاره/ ارزیابی

نام فارسی فیلم

نام اصلی فیلم

صفر

 

Burn

۱

یوجیمبو

Yojimbo

۴

زندگی شگفت انگیز است

It’s a Wonderful Life

۴

مردی که لیبرتی والانس را کشت

The Man Who Shot Liberty Valance

۴

مرد آرام

The Quiet Man

صفر

میزری (شوربختی)

Misery

۳

دلیجان

Stagecoach

۱

ربوده شده

Spirited Away

۱

بالا

Up

۰/۵

نیش

The Sting

۰/۵

آرسنیک و تور کهنه

Arsenic and Old Lace

۱

سانجورو

Sanjuro

باید دوباره ببینم

ناوسیکا از دره ی باد

Nausicaa Of The Valley Of The Wind

باید دوباره ببینم

همسایه ی من توتورو

My neighbor Totoro

باید دوباره ببینم

داستان اسباب بازی 3

Toy Story 3

۳

جانی گیتار

Johnny Guitar

۱

از نفس افتاده

Breathless

۲

تاریخ (های) سینما

Histoire(s) du Cinema

باید دوباره ببینم

راهی برای فردا بگشای

Make Way for Tomorrow

۱

دیکتاتور بزرگ

The Great Dictator

صفر

معمای کاسپر هازر

The Enigma of Kasper Hauser

۲/۵

یک شب اتفاق افتاد

It Happened One Night

۰/۵

مرا مرگبار ببوس

Kiss Me Deadly

۰/۵

مرد سوم

The Third Man

۳

پرندگان

The Birds

۰/۵

ویریدایانا

Viridiana

۳

ایرما خوشگله

Irma la Douce

۲

بیلیارد باز

The Hustler

صفر

روزی روزگاری در آمریکا

Once Upon a Time in America

صفر

امتیاز نهایی

Match Point

صفر

جاده ی مالهالند

Mulholland Dr

صفر

راکی (1،2،3،4،5،6)

Rocky : 1,2,3,4,5,6

صفر

مترسک

Scarecrow

صفر

بوی خوش زن

Scent of a Woman

صفر

وکیل مدافع شیطان

The Devil’s Advocate

۱

در بارانداز

On the Waterfront

۲/۵

اتوبوسی به نام هوس

A Streetcar Named Desire

۲

آقای اسمیت به واشینگتن می رود

Mr. Smith Goes to Washington

۳

داستان کاراگاهی

Detective Story

 

فیلم های ایرانی

نام فیلم

تعداد ستاره

دل شکسته

۰/۵



تاریخ : جمعه 9 خرداد 1393 | 09:24 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

اشاره: آنچه در زیر ملاحظه می فرمایید امتیازات جدید استاد مسعود فراستی است به فیلمهایی که چند دهه قبل از سوی ایشان به عنوان برترین فیلم های تاریخ سینما اعلام شده بودند. استاد، خود، توضیح مفصلی درباره ی این لیست و نظرات جدید شان دارند که پس از آنکه نگارش و تدوین آنرا به پایان برسانند در وبلاگ منتشر خواهد شد. اما ایشان مایل بودند که پیش از توضیحات نامبرده، ابتدا خودِ امتیازات منتشر گردد.

تصویر زیر مربوط به لیست قدیمی منتشر شده است.

http://www.uplooder.net/img/image/46/c258860b1b2dc576e48a8fe7d6b4c487/Old_List.jpg

 

فیلمهای ایرانی

نام فیلم

تعداد ستاره/ ارزشیابی

بچه های آسمان

۲/۵

رنگ خدا

۱

آرامش در حضور دیگران

۱/۵

گوزن ها

باید دوباره ببینم

مهاجر

۲/۵

باشو غریبه کوچک

۲/۵

داش آکل

۱

نیاز

۲

شب قوزی

۲

قیصر

صفر

دیده بان

۲/۵

طوقی

۱

گاو

۰/۵

هور در آتش

۱

رگبار

۱

کندو

باید دوباره ببینم

صبح روز بعد

۱/۵

شرم

۰/۵

سفر به چزابه

۲/۵

لیلی با من است

۱/۵

پ مثل پلیکان

۱/۵

گمگشته های دیار فراموشی یا بشاگر دیار گمشده

۱/۵

موج و مرجان و خارا

۲

قلعه

۱/۵

ندامتگاه

۱

کودک و استثمار

۱

دندان درد

۱

دایی جان ناپلئون

۲

مجموعه معماری ایران

۲

زندگی در ارتفاعات

۱/۵

روایت فتح

۲/۵

 

فیلمهای خارجی

تعداد ستاره/ ارزشیابی

نام فیلم

۴

Vertigo

۴

Wild strawberries

۴

Searchers

۱

Ugetsu Monogatari

۳

A Day in the Country

صفر

A Gentle Woman

۲

Sunrise

۳/۵

Letter from an Unknown Woman

۱/۵

Tokyo Story

۳/۵

Rio Bravo

۴

Fanny & Alexander

۴

Cries &  Whispers

۱

Persona

۴

The Wrong Man

۴

Notorious

۴

Rear Window

۳

North by Northwest

۴

Psycho

۴

How Green Was My Valley

۴

My Dear Clementine

۱

She Wore a Yellow Ribbon

۳/۵

The Last Hurrah

صفر

Belle De Jour

باید دوباره ببینم

Tristana

صفر

The Exterminating Angle

۱

Gloria

۲

Terminator II



تاریخ : یکشنبه 28 اردیبهشت 1393 | 08:32 | نویسنده : سیّد جواد یوسف بیک | نظرات (0)

   1    2    >>

.: Weblog Themes By VatanSkin :.